Novo gadget do blog

O noso blog ten agora unha enquisa na que podedes calificar o noso blog. Lembrade votar.

O rap de Marco

   Mentres agardamos con ilusión a entrada sobre a visita a Santiago... Dúas obras de arte:

   Un rap da man de Marco Antonio de 3º ESO-C  que, de bo grado e atendendo ás peticións dos seus compañeiros, compuxo a letra e agasallounos rapeando con decisión. Xuzgade bos mesmos a orixinalidade e o seu arte.

Letra:

Boom! estoupa a bomba
o altavoz non o soporta
unha voz celestial berra a gritos
outra voz sooando ó eco, McLoita!
o meu rap non adoita
non oe, non fai caso non escoita
deixache a túa mente rota
sen mensaxes subliminais, sen mentiras,
sen soar comercial, aceptade a derrota.

En contra da sociedade e do mundo,
falo rápido, forte,
porque escupo;
neste sistema inmundo.
Pisoo, queimoo, tiroo ó lixo,
e cando pase o camión,
apláudolle e rio.
Riome enriba vosa, aplástovos, písovos,
non o podedes parar, o estopido da miña voz,
que non para de rapear.

Preparade unha festa para cando chegue,
traerei as súas cabezas de trofeo.
Morreu a peste!

Son o guerreiro sen espada,
o cabaleiro sen armadura,
un asasino que ataca con  palabras
que se cravan como dagas!

Ó igual que os coitelos
eu afío as palabras
contra criminais, corruptos...
cravándollas na cara!

Botádeme enriba ó exército,
á Interpol, a Garda Civil,
encárome a todos,
lanzándome coma un mísil.

Rimas métricas.
Versos poéticos.
A miña voz emítese ó universo,
expándese!

Óese dende todo o mundo,
os OVNIs desconcertados, perden o rumbo.
Vouche enche-las orellas a escoitarme
hanche de quedar de grandes coma as de Dumbo!

Non viaxo sen rumbo,
ando a ritmo fixo
falo sen desperdicio...

    E... para mostra da escoita, David Rouco, compañeiro de clase de Marco, inmortalizou o bo momento:

Centenario de Álvaro Cunqueiro

Hoxe, para lembrar o centenario de Álvaro Cunqueiro, Sergio Carballas, alumno de 1º de Bacharelato, fai un percorrido pola vida profesional do escritor mindoniense.

Álvaro Cunqueiro

22.12.1911- 28.2.1981

            Hoxe, 22 de decembro de 2011  rememórase o nacemento dun deses escritores que deixaron a súa pisada na Historia da Literatura Galega: Álvaro Cunqueiro.

            Nado en Lugo, dende moi pequeno comezou a interesarlle a literatura. Cursou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e iniciou o seu labor como escritor dun xornal, acabando como redactor e colaborador de xornais como: El Pueblo Gallego, e  axudando a promover as primeiras revistas en  galego. Paralelamente tamén participou na vida política como militante no Partido Galeguista, ata o estoupido da Guerra Civil, na cal por influencia da súa familia puido escapar da represión. Finalmente acaba marchando para Vigo onde exerce de profesor ensinando portugués, durante un curto período de tempo, no instituto da cidade.

            Nos anos seguintes seguirá a traballar como redactor en diversos xornais, tanto españois, como galegos (La Voz de España, Vértice,…). Nesta  etapa tamén é cando publica a súa primeira novela (en castelán): La Historia del caballero Rafael.

            Pasarán uns anos ata que volva a publicar outra novela: A dona de corpo delgado, e é, a partir da publicación desta cando comeza unha intensa actividade narrativa que culminará coa publicación doutros grandes libros como son: Merlín e familia e outras historias, As crónicas do Sochantre  e Se o vello Simbad volvese ás illas.

            No ano 1961, é elixido membro da Real Academia Galega.

            Paralelamente escribe tres libros de relatos: Xente de aquí e de acolá; Escola de menciñeiro; e Os outros feirantes.  É de sinalar que do último libro fixéronse unha serie de seis historias adaptadas á gran pantalla.

            Tamén destacou como poeta con obras coma: Mar ao norde, Poemas do sí e do non, Cantiga nova que se chama Riveira ou Herba aquí e acolá. A súa poesía foi principalmente vangardista e neotrobadoresca.

            Outra mostra da súa capacidade polifacética foi que tamén tocou o xénero dramático coa obra O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca. Así como tamén escribiu libros de receitas como A cociña galega, dando mostras da súa capacidade para escribir sobre calquera tema.

                        Quixera rematar recordando o texto do seu epitafio, o cal resume perfectamente o que supuxo o labor deste autor para as nosas letras:  “Eiquí xaz alguén, que coa súa obra, fixo que Galicia durase mil primaveras máis”.

                                                                       Sergio Carballas Chas.  1ºBacharelato

O Apalpador

Estamos en época de Nadal e debemos lembrar unha figura mítica de orixe galega olvidada durante anos e recuperada dende hai ben pouco: o Apalpador.

Este persoeiro era un vello carboeiro que vivía nas devesas das altas montañas das terras dos Ancares e O Courel, que na noite do 24 de decembro ía  ás aldeas e caladiñamente achegábase ós nenos que estaban durmindo para apalparlles a barriga e comprobar se estaban ben alimentados. Despois agasallábaos cunhas castañas e desexáballes un bo ano cheo de ledicia e comida.

 Conservamos na nosa literatura popular algúns vilancicos que fan referencia a esta figura mítica do Apalpador.

           Hoxe é día do Nadal,

día do Noso Señor

ide logo para a camiña

que vai vir o Apalpador.

·············

Hoxe é día do Nadal,

vai neniño para a camiña

que vai vir o Apalpador

a apalparche a barriguiña.

·············

Hoxe é día do Nadal,

que haberá gran nevarada,

e há vir o Apalpador

cunha mega de castañas.

·············

Por aquela cemba,

xa ven relumbrando,

o señor Apalpador

para darvos o aguinaldo.

 

.

Bo Nadal

Hoxe foi o último día de clase deste ano 2011. Por un par de semanas imos cambiar as clases por encontros coas nosas familias e amigos que quizais durante o curso non lles adicamos todo o tempo que merecen. Dende o Departamento de galego esperamos e desexamos que estes días de celebración do nacemento de Xesús nos sirvan, non só para descansar, senón tamén para reflexionar e mellorar como persoas.

Esperámosvos a todos o 9 de xaneiro do ano entrante, con forzas renovadas para continuar a nosa andaina.

Bo Nadal.

A cova da serpe

Marco Antonio Álvarez Sánchez de 3º ESO-C achega hoxe ao blog esta lenda e mais unha imaxe. Paga a pena coñecela e visitala.

Grazas Marco.

Lenda

Desta misteriosa cova, e da serpe que alí se di que habitaba hai dúas lendas; aquí só imos a contar unha.

Segundo conta a lenda,No alto do monte da parroquia de San Pedro de Anafreita, no concello de Friol; na cova que alí había,habitaba unha serpe. Era tan longa a serpe, que, deixando o final do rabo na cova; ía beber ó regueiro da aldea de Miraz(a uns 10 km de distancia). Di quen o sabe, que a serpe, ó ir, papaba ás mozas da aldea. Os veciños, xa cansos, pensaron na maneira de acabar coa serpe. O que fixeron foi que, ó ir a serpe a beber, puxeron no camiño unha burra coas alforxas cheas de alquitrán. Ó comela a serpe, quedáronlle as tripas pegadas e morreu.

A día de hoxe aínda se conserva a cova, mais antes; segundo conta a xente dos arredores, podíanse hasta meter dentro os animais. Pero agora non entra nin unha persoa agachada.

Nunha pedra, ó lado da cova hai una inscripción: “A.C. Cova da Serpe”.

Camiño de Santiago

Hoxe a nosa escapada lévanos ao CAMIÑO DE SANTIAGO.

Toda unha experiencia que paga a pena vivir, cando menos, unha vez na vida; e que trae a milleiros de peregrinos coa idea de abrazar ao Apóstolo, de compartir fatigas e paisaxes, de coñecer a xentes vidas de todo o mundo, de experimentar o reencontro cun mesmo...

Grazas ao Camiño, chegaron a Galicia novas doutros lugares e toda unha corrente de inspiración para as nosas cantigas medievais coa forma de trobar da Provenza, rexión do sur de Francia.

Agradecemos a Fernando Gómez Pais de 3ºESO -C o agasallo  destas fermosas imaxes e a oprtunidade de coñecer paisaxes e ceos aínda por vivir.

Seguir as pegadas cheas de historia; ben sexa a pé, en bicicleta, a cabalo...

Ver as estrelas cando anoitece e seguilas ata Compostela (CAMPUS STELLAE) será, sen dúbida,  unha das mellores experiencias da vosa vida.

Grazas Fernando.