DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2014

O 17 de maio celebramos o DÍA DAS LETRAS GALEGAS pois foi a data na que se publicou por primeira ver CANTARES GALLEGOS de Rosalía de Castro.

Este ano, o día está adicado a XOSÉ MARÍA DÍAZ CASTRO.

Deixamos a continuación a súa páxina. Nela aprenderedes sobre a súa vida e a súa obra.

http://www.poetadiazcastro.com

Hoxe e sempre, Rosalía

FELIZ ENTROIDO

Fermoso monumento

    Oito da mañá dun sábado dez de decembro.

Pecho os ollos e a cálida brisa envólveme como se fose unha nena pequena no seu berce.As olas son fortes e estridentes, e a brisa marina ten un cheiro a auga de mar bastante particular e especial.Abro os ollos e camino recta, sen mirar atrás.

Observo asombrada aquel monumento, como observeino anos atrás, cando disfrutaba cada día dela.

   As pedras colocadas con gran precisión,o faro relucindo a cada momento, e centos de persoas contemplando aquela obra de arte.

   Sen rachaduras ou quebras, e iso que é vella, pero permanece nova no corazón, como o primeiro día.

   Por fin volvo ao meu fogar, xunto contigo torre de Hércules, pero, esta vez, é para quedar.

                                              MARTA AGRA SANTOS                                                               N·1   /   3.C

Premios REC-CURTA 2013

Por terceira vez consecutiva, os nosos alumnos son premiados pola súa participación no concurso de curtametraxes en galego, REC-CURTA, convocado por FEREGA-CECA.

Nesta ocasión, foron dous alumnos de cuarto de secundaria, Fernando Gómez Pais e Marco Antonio Álvarez Sánchez, os que, estando nomeados en tres categorías, foron galardoados a “mellor vestiario e maquillaxe” coa súa curtametraxe A Santa Compaña.

O pasado 5 de xuño tivo lugar a entrega de premios deste certame na Cidade da Cultura, en Santiago de Compostela. O acto contou coa presenza do Secretario Xeral de Cultura, Anxo Lorenzo Suárez, e a colaboración do humorista David Amor e da periodista María Solar. Estes dous profesionais da televisión foron os encargados de entregar os premios ós pequenos actores; posteriormente, mantiveron un distendido faladoiro no cal lles contaban as súas experiencias no mundo televisivo e os animaban a seguir cultivando a súa afección polo mundo audiovisual.

Grazas a esta iniciativa da Federación de Escolas Católicas, nós, dende o Departamento de Galego, podemos contribuír co talento e o traballo dos nosos alumnos, ó fomento da Lingua Galega.

                                                                              Parabéns, rapaces!

 

Fausto a estatua

   

Peto de Ánimas - Augasantas(Cotobade)

   Nunha pequena aldea galega, non importa onde nin cando, vivía Fausto o canteiro. Non era o único, xa que por aquela zona eran moitos os que aproveitaban as múltiples fontes de granito. Era un bo canteiro, boísimo, pero aínda así non gañaba moito; eran demasiados os que compartían a súa profesión e a xente non se fixaba nel como debería, esta situación convertera a Fausto o canteiro nunha persoa cobizosa e desagradable. “Se eles soubesen de min…” dicíase e botaba a culpa da súa soidade aos demais canteiros.

   O seu último traballo fora un Peto de Ánimas. Aínda non estaba rematado. Tiña pensado facerlle un pequeño santiño, na parte superior, incrustado dentro dun arco. Así que un día, colleu a súa maza e o punteiro e púxose a traballar. Cando rematou, días despois, deixou as súas ferramentas e observou a súa obra. Pensaba en poñela na encrucillada que comunicaba co pobo veciño para que todos a viran e así gañase fama.

   Pero cando Fausto o canteiro despertou ó día seguinte, non encontrou o seu Peto de Ánimas por ningures. Buscouno durante horas e horas, pero non daba atopado con el. “Isto é unha locura”, pensou “é imposible que desaparecera, e polo de agora, patas non ten”. Co seu gran traballo aparentemente roubado, saíu para a canteira triste e amoucado. De súpeto, cando pasaba polo cruce do camino, escoitou unha voz clara e preciosa que dicía:

          Canta miña pedra,  canta

          ó compás deste punteiro.

          Canta miña pedra canta

          faille compaña ao canteiro

   Voltouse e viu o seu Peto de Ánimas sobre un montículo de terra, maxestuoso (aos seus ollos) e observou que o pequeno santiño de arriba se movía e que volvía a cantar:

         Canteiro que desfilas

         con ollos de fracaso.

         Pídeme o que queiras

         salva o teu traballo

   Fausto o canteiro, sorprendido, caeu ó chan cando viu que o santiño lle falaba. O seu corpo tremía de medo, pero seguiu a escoitar. “ Imposible” dicíase, “debe ser un soño”. Pero, por esa mesma razón, non tiña nada que perder, así que contestou, pensando no seu dourado futuro:

“-Quero ser famoso”.

   E acto seguido, a súa pel púxose ríxida e áspera, dun aspecto grisáceo e sentiu que non se podía mover. Pero non lle deu tempo sequera a pensar no que ocorría, cando o seu corpo convertiuse en pedra. E así pasou Fausto a estatua centos de anos, na encrucillada do camiño. E converteuse na estatua máis fermosa en toda a provincia.

                                                       PABLO BOUZA BERNÁRDEZ – 3º ESO C

Entroido

Celebramos este días unha tradición que sabe a pasado, a lacón, grelos e diversión.

O Entroido ten a súa orixe nas Lupercales, antiga festividade romana.

O chamado triángulo máxico, formado polas localidades ourensáns de: Xinzo de Limia, Laza e Verín,  os Cigarróns, Peliqueiros, Felos en Maceda…

Falardonoso convídate a que investigues e vivas o noso Entroido. Busca información sobre os costumes, as datas sinaladas dentro do entroido, a comida e os postres… Agardamos os teus comentarios e así todos aprenderemos da riqueza da nosa terra. Lembra que… ti mesmo podes redactar unha entrada con ou sen imaxes, unha vez valorada polo departamento, se o contido cumpre co agardado, publicarémolo. É a mellor maneira de crear, compartir e disfrutar da diversión deste días “tolos”.